رابطه بازی‌های گروهی با هوش هیجانی کودکان دبستانی

کودکی یکی از مهم‌ترین مراحل رشد انسان است که در آن بسیاری از توانایی‌های شناختی، عاطفی و اجتماعی شکل می‌گیرد. در سال‌های دبستان، کودکان علاوه بر یادگیری مهارت‌های تحصیلی، در حال توسعه توانایی‌هایی هستند که به آنان کمک می‌کند هیجان‌های خود را درک و مدیریت کرده و با دیگران روابط مؤثر برقرار کنند. در این میان، مفهوم هوش هیجانی به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم رشد روان‌شناختی مطرح شده است. هوش هیجانی به توانایی ادراک، فهم، تنظیم و استفاده مناسب از هیجان‌ها در خود و دیگران اشاره دارد . پژوهش‌ها نشان داده‌اند کودکانی که از سطح بالاتری از هوش هیجانی برخوردارند، در تعاملات اجتماعی موفق‌تر عمل می‌کنند، سازگاری تحصیلی بهتری دارند و کمتر با مشکلات رفتاری و هیجانی مواجه می‌شوند .

رشد هوش هیجانی تحت تأثیر عوامل متعددی از جمله محیط خانواده، مدرسه و تعاملات اجتماعی قرار دارد. در میان این عوامل، بازی یکی از مهم‌ترین فعالیت‌های طبیعی دوران کودکی محسوب می‌شود که نقش قابل توجهی در رشد روانی و اجتماعی کودکان ایفا می‌کند. بسیاری از نظریه‌پردازان رشد بر اهمیت بازی در فرایند یادگیری و اجتماعی‌شدن کودکان تأکید کرده‌اند. به‌عنوان مثال، ویگوتسکی معتقد است که بازی زمینه‌ای برای یادگیری تعاملات اجتماعی و تمرین نقش‌های اجتماعی فراهم می‌کند و به رشد مهارت‌های شناختی و هیجانی کمک می کنند.    همچنین پیاژه بازی را ابزاری مهم برای رشد شناختی و سازگاری کودک با محیط می‌داند .

در این میان، بازی‌های گروهی به‌دلیل ماهیت تعاملی خود می‌توانند نقش ویژه‌ای در رشد مهارت‌های هیجانی و اجتماعی کودکان داشته باشند. این نوع بازی‌ها کودکان را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که در آن لازم است با دیگران همکاری کنند، قوانین را رعایت نمایند، هیجان‌های ناشی از برد و باخت را مدیریت کنند و نسبت به احساسات همسالان خود واکنش مناسب نشان دهند. چنین تجربه‌هایی می‌تواند به تقویت مؤلفه‌هایی مانند همدلی، خودکنترلی، مسئولیت‌پذیری و مهارت‌های ارتباطی منجر شود که همگی از اجزای مهم هوش هیجانی به شمار می‌آیند .

با وجود این، تغییرات سبک زندگی در سال‌های اخیر، به‌ویژه افزایش استفاده از رسانه‌های دیجیتال و کاهش فرصت‌های تعامل حضوری، موجب شده است که بسیاری از کودکان زمان کمتری را صرف بازی‌های گروهی و تعامل با همسالان کنند. برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهد که کاهش تعاملات اجتماعی و بازی‌های فعال می‌تواند بر رشد مهارت‌های اجتماعی و هیجانی کودکان تأثیر منفی بگذارد . از این‌رو، توجه به نقش فعالیت‌های اجتماعی مانند بازی‌های گروهی در رشد هیجانی کودکان اهمیت بیشتری پیدا کرده است.از سوی دیگر، شرایط فرهنگی و اجتماعی هر جامعه می‌تواند بر نوع بازی‌ها و میزان مشارکت کودکان در فعالیت‌های گروهی تأثیرگذار باشد. بنابراین بررسی این موضوع در بسترهای محلی و فرهنگی مختلف ضروری است.

تیم ما در نگارش رساله دکتری ، پایان نامه ارشد و مقالات مختلف می تواند  مشاور و همراه شما باشد . فقط کافی است در ایتا به  شماره زیر که در پایین این سایت درج شده  پیام بدهید .